Sinds mensenheugenis is de Waddenzee een bodemloze inspiratiebron voor dichters, liedjesschrijvers, verhalenvertellers, fotografen, natuurbeheerders, vissers, wadlopers en vakantiegangers. Wat zou ik hier nog aan toe kunnen voegen? Niet veel, maar ik ben bezig om een thema uit te werken. Paalhoofden. In Den Oever, vissersplaats aan de Waddenzee, is daar ook een van te vinden.
Als je de auto parkeert in het fraaie dorpje Oosterland op het voormalige eiland Wieringen kan je langs de kustlijn wandelend de haven van Den Oever bereiken (ca 3km). Voorbij het Waddenbelevingspunt langs de havenkade ligt in het verlengde van deze kade een rijtje zeepalen. Schots en scheef door jarenlange trouwe dienst. Al die tijd beschermen de palen, schouder aan schouder, eensgezind, gepokt en gemazeld en zonder te klagen, de kust en havens van Den Oever tegen erosie veroorzaakt door getijdenstromingen. Wauw!
IJsberen
De middag dat ik mij op deze locatie bevond was grijs en op zondag. Er was vrijwel geen enkele kleurnuance te onderscheiden. Nadat ik met verregaande verachting van mijn gezondheid mijzelf had geïnstalleerd op het enige plekje waar nog een enigszins leuke compositie viel te verwachten, stonden er twee collega-fotografen met serieuze uitrusting en kledij bovenaan de dijk te ijsberen en tevergeefs zoekend naar een vergelijkbare spot. Ik hoorde ze mompelen: "Hoe krijgen we die vent weg?" Pech, heren, ik laat mij niet zomaar wegsturen.. Maar de ondertoon was gezet. Van een mindfull middagje aan de knoppen draaien was door die energie geen sprake meer.
Sterrenrestaurant
Ook de palen werkten niet mee, de inspiratie was er niet en ik dreigde met het inpakken van mijn fototoestel toen een kolonie zeemeeuwen neerstreek op de palen. Zij hadden zojuist hun buikjes rond gegeten met lekkernijen die de Waddenzee in haar schoot verborgen hield. Toen het water zich weer eens had teruggetrokken transformeerde de zee in een heus sterrenrestaurant. Kokkels, mossels en pieren, zij allen dienen als voedsel voor miljoenen vogels, opgediend door de zeebodem.
De zeemeeuw hierboven heeft zich kogelrond gegeten en alle aandacht gaat uit naar de spijsvertering. Daardoor vertoont de vogel geen angst voor de cameraman zodat die rustig zijn gang kon gaan.
Geheel gespreid
Om nu te zeggen: is dit het perfecte plaatje? Neen, maar de foto ademt wel een zekere sfeer uit die mij raakt. Bovendien ligt de scherpte precies op het punt waar ik dat wilde hebben.
De foto is genomen op een statief met de poten geheel gespreid met een objectief 200-500mm van Nikon. Het brandpunt is maximaal; 500mm (behoorlijke ingezoomd!), de sluitertijd bedroeg 1/50sec met een diafragma van f/6,3. De ISO (lichtgevoeligheid van de sensor) is laag gehouden maar desalniettemin is de foto wat korrelig. Dit komt door de nabewerking in Silver Effex, een prachtige programmaatje voor zwart-wit omzetting.
